Το τέρας

Την πρώτη μέρα του χρόνου (2013) οι περισσότεροι από εμάς ελπίζαμε το νέο έτος να φέρει ένα νέο φως στις καρδιές μας. Ακόμα το ελπίζουμε δηλαδή. Σε μια κοινωνία που ματώνει, που παλεύει με το ”τέρας”, αλλά στέκεται ακόμη όρθια παρόλο που παλεύει μόνο με το ένα χέρι,  τα άλλα μέλη της τα έχουν κλέψει (φανταστείτε την κοινωνία σαν ένα ανθρώπινο σώμα), με πείσμα προσπαθεί να σταθεί όρθια για όσο περισσότερο μπορεί, σε μια μάχη χωρίς νικητές ή χαμένους.

Οποιαδήποτε κοινωνία μπορεί να αλλάξει, να βιώσει μεταβολές, να ντυθεί καινούριες μορφές, όμως δεν σβήνει, δεν ”πεθαίνει”. Δεν πεθαίνει γιατί είναι δημιούργημα των ανθρώπων και όσο οι άνθρωποι παραμένουν ζωντανοί, μάχονται και παλεύουν, το ίδιο θα κάνει και η κοινωνία, παρόλο που οι εχθροί της είναι πολλοί και η μάχη άνιση. Το ”τέρας” αντιπροσωπεύει όλα τα κοινωνικά προβλήματα, τις μάστιγες, τη διαφθορά και τις αμαρτίες μας και είναι πολύ ισχυρό. Τόσο ισχυρό που παλεύει εκατοντάδες χρόνια με την ίδια μανία και έρχεται μέσα από τα βάθη των αιώνων, πιο δυνατό από ποτέ, για να γκρεμίσει την κοινωνία της σύγχρονης εποχής.

Σκεφτήκατε ποτέ ότι εμείς οι ίδιοι πολλές φορές δεν αφήνουμε τους εαυτούς μας να κοιτάξουν μπροστά; Ότι για διάφορους λόγους μένουμε προσκολλημένοι σε πράγματα τα οποία θα έπρεπε να έχουμε αφήσει πίσω μας;

Όπως σημείωσα παραπάνω, οι άνθρωποι δημιουργούν τις κοινωνίες. Οι κοινωνίες είναι ο  καθρέπτης των ανθρώπων. Ας το σκεφτούμε λίγο…

Δεν σας έχει τύχει, τα χαρακτηριστικά που παρατηρούμε σε μια κοινωνία να τα βλέπουμε πεντακάθαρα σε έναν άνθρωπο; Απαντάω μόνος μου…

Τυχαίνει ή μάλλον καλύτερα θα ταίριαζε η λέξη ”ισχύει”. Για να μην προχωρήσω περισσότερο και πω πως οι άνθρωποι πλάθουν τις κοινωνίες καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση τους, δηλαδή σύμφωνα με τις πεποιθήσεις και τις απόψεις τους, αλλά, το βασικότερο, πλάθουν μια κοινωνία όπως τους βολεύει, όπως τους συμφέρει γιατί ξέρουν ότι θα ζήσουν μέσα σε αυτή.

Το θέμα είναι πως στις περισσότερες των περιπτώσεων οι δυνατοί, οι πλούσιοι, η ελίτ αν προτιμάτε, οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις έχουν τον τελευταίο λόγο στη διαμόρφωση και τη λειτουργία μιας κοινωνίας, αδιαφορώντας πολλές φορές για το πώς θα τα βγάλουν πέρα οι υπόλοιποι, οι μη προνομιούχοι.

Δακρύζω όταν γύρω μου αντικρύζω λύπη και πόνο, χαμογελώ αμέσως μετά, γιατί σίγουρα υπάρχει κάτι που οδηγεί όλους μας στο όνειρο -πάντα πρέπει να κάνουμε όνειρα, άσχετα με το αν ξέρουμε ότι τα πιο πολλά δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ- δακρύζω πάλι, όταν βλέπω ότι οι πράξεις κάποιων ανθρώπων δηλώνουν παντελή έλλειψη ανθρωπιάς και δικαίου.

Η προσπάθεια και ο αγώνας στην καθημερινή ζωή δίνει πίστη στους ανθρώπους, ”δένει” τις αξίες! Χμμ, ναι υπάρχουν και αξίες και ιδανικά αλλά σε αυτή την εποχή που κατακλύζεται από τη διαφήμιση και τον καταναλωτισμό, είναι δύσκολο να τα διακρίνουμε. Γιατί να μην τα αγκαλιάσουμε; Τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο αρκεί να πιστέψουμε ότι δεν είναι δύσκολο.

 

No Replies to "Το τέρας"