Ευαισθησία, μελαγχολία όχι ως πάθηση μα ως στάση ζωής

Η Τέχνη μιμείται τη ζωή. Οικοδόμοι, λιθοξόοι, ξυλουργοί, αρωματοποιοί, ελαιοχρωματιστές, ράπτες, κουρείς, ρήτορες, μάγειρες, μηχανικοί είναι τεχνίτες και τα επαγγέλματά τους προαπαιτούν ένα μικρό ταλέντο φυσικό ή επίκτητο.

Κάθισα σήμερα στο γραφείο μου, μέσα στη σκόνη για να γράψω τι; Ο κόσμος μας είναι πλασμένος καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αν δεχτούμε τα λόγια των Γραφών.

Η νομοτέλεια του σύμπαντος οι φυσικοί νόμοι και η τροφική αλυσίδα, η ισορροπία που διέπει τη Φύση συνθέτουν ένα παζλ, αναδεικνύουν μια τελειότητα, μια αρμονία. Παγκόσμια επινοητικότητα.

Από την άλλη πλευρά, οι πιο ρομαντικοί στέκονται στην άλλη όχθη της λίμνης, οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι τραγουδοποιοί, οι χορευτές, οι ζωγράφοι και οι γλύπτες.

Η Τέχνη μιμείται τη ζωή, καθώς ο ζωγράφος ζωγραφίζει αυτό που βλέπει, ο συγγραφέας γράφει με βάση πραγματικά γεγονότα, κάποιες φορές και ο ποιητής γράφει στίχους που έχει εμπνευστεί από την πραγματικότητα και με τη βοήθεια της φαντασίας του. Αυτοί αντιπροσωπεύουν την ευαισθησία, την εκκεντρικότητα και τη μελαγχολία όχι ως πάθηση μα ως στάση ζωής.

Υπάρχουν ειδών και ειδών καλλιτέχνες. Η απαισιοδοξία δεν χτυπά σε όλους την πόρτα. Δεν θα έλεγα όμως πως οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους, με το φυσικό χάρισμα του καλλιτέχνη, έχουν κάτι το παράξενο. Παράξενο σύμφωνα με τη γνώμη εκείνων που δεν ασχολούνται με τις τέχνες βέβαια. Γιατί δεν μπορούν (δεν έχουν το χάρισμα) ή δεν έχουν τον χρόνο ή επειδή δεν βρίσκουν νόημα στις τέχνες. Το παράξενο, το μη συνηθισμένο δεν είναι κάτι το καταδικαστέο.

Σύγκρουση με τον καθωσπρεπισμό

Το διαφορετικό πάντα έρχεται σε σύγκρουση με τον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας.

Οι Δανδήδες στη Γαλλία έκαναν τρυφηλή ζωή, ήταν σπάταλοι, συχνάζαν σε cabaret και ντύνοταν εκκεντρικά.

Η ανώτερη τάξη των bourgeoise εκπροσωπούσε τον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας του 19ου αιώνα στη Γαλλία.

Οι Δανδήδες ήταν νάρκισσοι και είχαν μεγάλη περιουσία, όμως οι περισσότεροι από αυτούς πρός τη δύση της ζωής τους χρεωκόπησαν, καθώς μόνο ξόδευαν.

Οι Μποέμ ήταν καλλιτέχνες συνήθως φτωχοί, αλλά έκαναν τη ζωή ενός Δανδή και μισούσαν την ανώτερη τάξη.

Οι καταραμένοι ποιητές και συγγραφείς (Πόε, Μπωντλαίρ, Ρεμπώ, Βερλαίν) έκαναν περιθωριακή ζωή, όμως γιατί αυτό να είναι καταδικαστέο;

Τζόγος, πιοτό και γυναίκες χαμηλής υποστάθμης, αυτές ήταν οι επιλογές τους. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τις κατακρίνει ή να τις καταδικάζει.

Το έργο των ”καταραμένων” καλλιτεχνών δεν είχε αναγνωριστεί στην εποχή τους. Βαρύ πλήγμα για το δημιουργό, έτσι δεν είναι;

Κι όμως, πολλά χρόνια μετά τον θάνατό τους τα έργα τους θεωρούνται κλασικά στο είδος τους.

Η Τέχνη είναι ευλογία

Λίγοι είναι αυτοί που ασχολούνται με την Τέχνη (δεν εννοώ τους τεχνίτες). Η Τέχνη είναι ευλογία. Ο καθένας μπορεί να ανακαλύψει πράγματα που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να τα κάνει, μικρές χορδές μέσα του που αρκεί να τις βάλει να ”παίξουν” τη σωστή μελωδία. Η ψυχή μας μετά θα κινήσει τα νήματα. Ξέρει τον τρόπο…

Στην Ιστορία και στους αιώνες που πέρασαν οι λίγοι ή αν αυτό ακούγεται ελιτίστικο, κάποιες ξεχωριστές μορφές και μόνο αυτές έντυσαν με χρώματα την αλλαγή, την εξέλιξη. Τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ συμπληρώθηκαν και… πέρασαν. Ο Μεσαίωνας και η Αναγγένηση είχαν την τύχη να γνωρίσουν σπουδαίες καλλιτεχνικές μορφές, οι οποίες μπόρεσαν να αντικρούσουν ως ένα βαθμό το χάος, τους πολέμους και τη φτώχεια.

Οι μεγάλες μορφές της Ιστορίας δημιούργησαν καθ’ εικόνα το μωσαικό του κόσμου. Αυτά για τα πρόσωπα. Τα παραδείγματα είναι περιττά. Όσοι τότε βρήκαν τη θέληση και το κουράγιο να σηκώσουν έθνη και λαούς στις πλάτες τους και με συνείδηση πήγαν μπροστά ή πίσω απέραντες επικράτειες και καθοδηγούσαν αυτοκρατορίες, ξέραν πολύ καλά ότι μπορεί και να πλήρωναν το τίμημα των αποφάσεών τους. Δόξα και υστεροφημία, όχι χρήμα και υλικά αγαθά. Οι μεγάλοι άνθρωποι πέθαναν. Για να ξαναγεννηθούν μεγάλοι άνθρωποι θα έλεγα, θα πρέπει πρώτα να γίνει μια κοινωνική μεταμόρφωση που όμοιά της δεν έχουμε δει εδώ και αιώνες.

Οι πρίγκηπες-βασιλιάδες και οι πάτρωνες, χέρι χέρι με τους αναγγενησιακούς καλλιτέχνες, έδωσαν το ύφος και το στυλ της σημερινής Eυρώπης. Οι αρχαίοι με τις ανακαλύψεις και τα λόγια τους. Και οι άνθρωποι -ο απλός λαός- πέρασαν αφήνοντας περιουσία, αγαθά και απογόνους ή και μίση και έχθρες. Εμείς;

No Replies to "Ευαισθησία, μελαγχολία όχι ως πάθηση μα ως στάση ζωής"