Ιταλία-Ε.Ε.: νέο σκηνικό

 άρθρο μου στο περιοδικό “ΔΙΑΥΛΟΣ” τεύχος 9ο, που κυκλοφορεί ηλεκτρονικά

Ε.Ε. – ΙΤΑΛΙΑ : Νέο Σκηνικό
Για τις πρόσφατες εκλογές.
1. Στις εκλογές που διεξήχθηκαν στην Ιταλία στις 4 του Μάρτη, κυριάρχησε η αντισυστημική και ευρωσκεπτικιστική ψήφος. Οι Ιταλοί βιώνοντας την δική τους κρίση, συνειδητοποίηοαν ότι η ταυτισμένη με το ευρώ φιλελεύθερη συναίνεση της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς επιτείνει, αντί να λύνει τα προβλήματά τους.Το αναμφισβήτητο γεγονός των ιταλικών εκλογών είναι ότι οι ψηφοφόροι στράφηκαν μαζικά προς τα δύο αντισυστημικά κόμματα: προς το ιδιότυπο, λαϊκό «Κίνημα 5
Αστέρων» του Μπέπε Γκρίλο (Οι δημοσκόποι υπολογίζουν πως το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του «Κινήματος 5 Αστέρων» είναι πρώην ψηφοφόροι της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς) αφενός, και προς την δεξιά «Λέγκα» του Σαλβίνι, (η οποία έχει μια σαφή αντιμεταναστευτική ρητορική), αφετέρου.Αμφότεροι οι νικητές είναι ιδιαιτέρως επικριτικοί όσον αφορά την ΕΕ και την Ευρωζώνη.2. Υπήρξε ανατροπή εντός του συσχετισμού της Δεξιάς /Κεντροδεξιάς, αφού ο Σαλβίνι νίκησε τον παραδοσιακό
 Μπερλουσκόνι. Η Lega του Σαλβίνι πήρε 17,7 % έναντι 14% του Καβαλιέρε και η βάση της μεταξύ τους συμφωνίας, ήταν ότι θα προταθεί για υποψήφιος πρωθυπουργός από την πλευρά τους όποιος έλθει πρώτος σε ψήφους, όπου προηγείται ο Σαλβίνι.3. Το 18,7% του Δημοκρατικού Κόμματος (PD), – κόμμα που προέρχεται από το Δημοκρατικό κόμμα της Αριστεράς-, στις εκλογές της 4ης Μαρτίου είναι το χαμηλότερο ποσοστό που πήρε το κόμμα αυτό από την ίδρυση του, το 2007, όταν οι πρώην κομμουνιστές και οι πρώην αριστεροί χριστιανοδημοκράτες αποφάσισαν να συγχωνευτούν. Είναι ένα ταπεινωτικό αποτέλεσμα, που έχει τις ρίζες του στην μακροχρόνια κρίση της ιταλικής Κεντροαριστεράς, με τον Ματέο Ρέντσι να έχει τη μεγάλη ευθύνη για τις πολιτικές που ακολούθησε. Υπενθυμίζω πως στις προηγούμενες εκλογές του 2013, με γραμματέα τότε τον Μπερσάνι, το Δημοκρατικό Κόμμα είχε μεν ηττηθεί, είχε δε αναδειχθεί στο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας με το 25,4%.4. Η βαθύτατη κρίση του Δημοκρατικού Κόμματος παρέσυρε και τους διασπασθέντες από αυτό. Εν όψει των εκλογών, ο Μπερσάνι και άλλα ηγετικά στελέχη είχαν ενωθεί με το μικρό κόμμα της Ιταλικής Αριστεράς, δημιουργώντας το ψηφοδέλτιο «Ελεύθεροι και Ίσοι». (LEU).Τελικά το αριστερό ψηφοδέλτιο εξασφάλισε ένα απογοητευτικό 3,4%, κατ΄ ουσίαν όσα είχε πάρει το 2013 μόνη της η Ιταλική Αριστερά (τότε με την επωνυμία «Ελευθερία, Οικολογία, Αριστερά»)Η κινηματική Αριστερά , το «Potere al Popolo» εξασφάλισε το επίσης απογοητευτικό 1,1%.5. Ενδιαφέρουσες οι ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ από “τα κάτω” μεταξύ Δημοκρατικού Κόμματος και “Κινήματος Πέντε Αστέρια”:Στην αριστερά, για χρόνια, έχει εξαπλωθεί μια ειρωνική και κοροϊδευτική στάση απέναντι στους ψηφοφόρους του Κινήματος των 5 Αστέρων, μια στάση που τους τελευταίους μήνες καθίσταται Ταξική. Και αυτό, είναι το ακριβώς αντίθετο από το να “είσαι αριστερός». Αυτό που στην αρχή ήταν ειρωνία, μετεξελίχθηκε σε ΣνομπισμόΑυτή η σνομπίστικη και αριστοκρατική στάση, έχει σχέση με την αιμορραγία των ψήφων που υπέστη το Δημοκρατικό Κόμμα. Όσον αφορά αυτή την αιμορραγία των ψήφων που υπέστη το Δημοκρατικό Κόμμα (PD) κατά τα τελευταία χρόνια στην εποχή του Ρέντζι, έχει ενδιαφέρον να διαβάζουμε μεταξύ των γραμμών του άρθρου που ο αναπληρωτής του Δημοκρατικού Κόμματος Ivan Scalfarotto έγραψε στο “Post” λίγες ώρες την ψηφοφορία: «Έχουμε γίνει», γράφει ο Scalfarotto, «το κόμμα που προτιμάται από τους πλούσιους, διανοούμενους, από την φωτισμένη μπουρζουαζία, από τους πιο ικανούς επιχειρηματίες, με μια λέξη από τις αριστεία αυτής της χώρας μας. Αυτό σίγουρα δεν είναι λάθος, πρέπει να βασιστούμε στην αριστεία, αλλά πρέπει να επανεξεταστούμε πως θα είμαστε και με τους τελευταίους τους ανέλπιδες, με εκείνους που δεν μπορούν. Οι άνθρωποι που δεν μας αναγνωρίζουν πλέον – και αυτή είναι δική μας ευθύνη, όχι αυτονών».6. Μερικά ακόμη ενδιαφέροντα στοιχεία των εκλογών:Το κίνημα που ιδρύθηκε από τον Beppe Grillo ψηφίστηκε περισσότερο ή λιγότερο ομοιόμορφα από ψηφοφόρους μεταξύ 18 έως 65 ετών. Στο συνασπισμό της κεντροδεξιάς, μπορούμε να παρατηρήσουμε την εξής κατάσταση: Στο «πρωτάθλημα» η Lega κέρδισε τις ψήφους των Ιταλών ηλικίας 18 έως 50 ετών, ενώ o Μπερλουσκόνι έμεινε με τους παλαιότερους.-Η «Forca Italia» του Μπερλουσκόνι και το Δημοκρατικό κόμμα (PD) κατέστησαν οι εκφραστές της παλαιάς Ιταλίας. 
Ιταλία και Γραφειοκρατία της Ε.Ε. : μια ζόρικη σχέση.
Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών, μια συνταγματική και πολιτική κρίση άνευ προηγουμένου, αποσοβήθηκε τελευταία στιγμή στην Ιταλία, όταν ο Ιταλός πρόεδρος Ματαρέλα απέρριψε τον κατάλογο των υποψήφιων υπουργών που του παρουσίασε ο εντολοδόχος πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε. και συγκεκριμένα τον προτεινόμενο υπουργό Οικονομικών Πάολο Σαβόνα, λόγω του ότι ο τελευταίος είχε θεωρήσει την Ε.Ε. «γερμανικό εργαλείο ισχύος». Αποτέλεσμα ήταν να μην ορκιστεί ΤΌΤΕ η κυβέρνηση, να
σελ. 23
e-Δίαυλος
|
προσπαθηθεί να ορισθεί ένας φιλο-ΔΝΤ πρωθυουργός για αν επιστρέψουμε εντέλει στην Συνταγματική νομιμότητα, να σχηματισθεί δηλαδή κυβέρνηση από τους νικητές των εκλογών: το λαϊκό «Κίνημα πέντε Αστέρων» και την δεξιά «Λέγγα».Ο πρόεδρος Ματαρέλα είχε δηλώσει όσον αφορά την μη αποδοχή του Σαβόνα ως υπουργού – ο οποίος συμπεριελήφθει τελικά ως υπουργός σε άλλο χαρτοφυλάκιο- ότι η μη αποδοχή του συγκεκριμένου υπουργού, βασίζεται στο άρθρο 92 του Συντάγματος που ορίζει ότι ο πρόεδρος «διορίζει το υπουργικό συμβούλιο κατόπιν εισηγήσεως του πρωθυπουργού».Ο πρόεδρος της Ιταλίας επικαλέστηκε ξεκάθαρα λόγους πολιτικής σκοπιμότητας που ξεπερνούν κατά πολύ τις αρμοδιότητές του. Ενέργεια, την οποία ο ιταλικός τύπος (εμφανώς υποστηρικτικός προς τον πρόεδρο) δεν κατάφερε να δικαιολογήσει. Έτσι αντί του νόμιμου Κόντε, δόθηκε εντολή στον δοτό Κοταρέλι. Ο εντολοδόχος είναι δημιούργημα του ΔΝΤ. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός το 2010 ως επικεφαλής της ομάδας του Ταμείου η οποία επεξεργάστηκε το θανατηφόρο σχέδιο για την ελληνική οικονομία, εκείνο που προκάλεσε την πτώση κατά 26 μονάδες του ελληνικού ΑΕΠ. Εγκαταστάθηκε στην Ιταλία το 2013 κατόπιν προσκλήσεως του τότε πρωθυπουργού Ενρίκο Λέτα προκειμένου να σχεδιάσει περικοπές στις δημόσιες δαπάνες. Η «εντολή» του μπροστά στην κατακραυγή, κράτησε ελάχιστα. Η ζωή μας τούμπες κάνει; Τραγικό, σε ευρωπαϊκή χώρα, το έτος 2018 να επαναφέρει στους παλαιότερους στην Ελλάδα μνήμες του Βασιλικού πραξικοπήματος του 1965, απαρχή της Ανωμαλίας και εντέλει της επιβολής της Δικτατορίας στις 21 Απριλίου 1967. Σε μια ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ υπάρχουν κανόνες: αυτή εκφράζεται θεσμικά από την λαϊκή ετυμηγορία («Λαϊκή Κυριαρχία»), από την λαϊκή ετυμηγορία προκύπτει μια πλειοψηφία, αυτή εν συνεχεία μέσω του εκάστοτε «νικητή» προτείνει Πρωθυπουργό και υπουργούς και σχηματίζει κυβέρνηση. Εκτός εάν, για να θυμηθώ κάτι Μπρεχτικό, όταν δεν μας «αρέσει ο Λαός» και οι επιλογές του, «αλλάζουμε Λαό».Στην Ιταλία, ο πρόεδρος παρέκαμψε τη θέληση του –Κυρίαρχου- λαού. Προσπάθησε να τοποθετήσει επικεφαλής της κυβέρνησης το στέλεχος ενός οργανισμού, τον οποίο κατήγγειλαν οι νικητές των εκλογών και του έδωσε εντολή να συνεχίσει την πολιτική που οι νικητές υπόσχονταν να αλλάξουν. Η Γραφειοκρατία της ΕΕ αναμφίβολα αποδέχτηκε την απόφαση του Ιταλού προέδρου να αντικαταστήσει μια εκλεγμένη κυβέρνηση με μια προσωρινή, αλλά λιγότερο εχθρική εναντίον της. Αυτό όμως είναι αποκαλυπτικό για την θεμελιώδη αδυναμία της ΕΕ και τις όποιες απαντήσεις έχει (ή, όχι). Αν απλώς αποδεχθεί την ακύρωση ελεύθερων εκλογών δείχνει απεγνωσμένη, αντιδημοκρατική και με επιλεκτική ηθική. Αν πάρει μέτρα κατά της Ιταλίας, θα υπονομεύσει τους υποστηρικτές της στην Ιταλία και αλλού. Τα πράγματα γίνονται όλο και δύσκολα για την ΕΕ.Κατόπιν τούτων, είναι αυτονόητο να αυξάνει ο Ευρωσκεπτικισμός μεταξύ των Λαών της Ευρώπης για το Ιερατείο των Βρυξελλών και την επιβαλλόμενη «σιδηρά πειθαρχεία», συν τοις άλλοις με τις πολιτικές λιτότητας, του Βερολίνου.
σελ. 24
e-Δίαυλος
|
 JIRLOW : Ovrig Konst 
Το Μεταναστευτικό.
Αντιπρόεδροι στην νέα κυβέρνηση ανέλαβαν οι πρόεδροι των δύο κομμάτων που κέρδισαν τις εκλογές, ο Ντι Μάϊο από το «Κίνημα Πέντε αστέρων» και ο Σαλβίνι της «Λέγκα». Ποιο παράτολμος ο Σαλβίνι, φαίνεται να δίνει τον τόνο με αφορμή το Μεταναστευτικό που απασχολεί την Χώρα, το οποίο αφενός ήταν η αιχμή του δόρατος του κόμματός του, αφετέρου είναι στην αρμοδιότητά του ως υπουργού. Η σχέση με την Ε.Ε. θα ενταθεί, τα επεισόδια θα είναι συνεχή – και αναμενόμενα. Δείγμα από τις δηλώσεις Σαλβίνι: «Η Ιταλία δεν μπορεί να μετατραπεί σε προσφυγικό καταυλισμό. Θα εργασθούμε για να ευαισθητοποιήσουμε τις γειτονικές χώρες».Παράλληλα, με tweet του, ο επικεφαλής του υπουργείου Εσωτερικών της Ρώμης, αναφερόμενος πάντα στο μεταναστευτικό και στο προσφυγικό, τόνισε: «ή η Ευρώπη θα μας βοηθήσει να αυξήσουμε την ασφάλεια στην χώρα μας ή θα πρέπει να διαλέξουμε άλλες οδούς».Από τις πρώτες κινήσεις του, ο Ματέο Σαλβίνι έκανε γνωστό ότι «θα εργαστεί για να μπορέσουν να γίνουν πιο αποτελεσματικές οι πολιτικές πρωτοβουλίες ελέγχου, απομάκρυνσης και απέλασης».Τελευταίο επεισόδιο, η άρνησή της Ιταλικής κυβέρνησης να δεχθεί τον ελλιμενισμό πλοίου ΜΚΟ που μετέφερε μετανάστες, (όπως και η Μάλτα),με αποτέλεσμα την ένταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στην Ρώμη, τις Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.Το Μεταναστευτικό ανέβηκε στην κορυφή της «ατζέντας» της Ιταλικής κυβέρνησης. Οι επιπτώσεις του άλλωστε, μας αφορούν άμεσα. –—————————————-
* Ο Γ. Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954.  Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Φλωρεντίας την περίοδο 1971-77. Συμμετείχε ενεργά στο Αντιδικτατορικό Ελληνικό Φοιτητικό Κίνημα στην Ιταλία. Από το 1971 συμμετείχε στον αντιστασιακό αγώνα κατά της δικτατορίας μέσα από τις οργανώσεις Π.Α.Κ. και «Φίλοι του ΠΑΚ». Γραμματέας της Τ.Ο. Φλωρεντίας την ίδια περίοδο, μέλος του Συντονιστικού Οργάνου Ιταλίας. Μέλος του Γραφείου του Εθνικού Συμβουλίου του Π.Α.Κ. (του Ανώτερου Καθοδηγητικού Οργάνου). Εκ των συντακτών της Ιδρυτικής Διακήρυξης της 3ης  Σεπτέμβρη 1974. Ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Δημοκρατικού Συλλόγου Ελλήνων  Σπουδαστών Φλωρεντίας, Πρόεδρος του ίδιου Συλλόγου. Το 1975 εκλέγεται πρώτος Μεταδικτατορικός Πρόεδρος της ανασυγκροτημένης Ομοσπονδίας Ελληνικών Φοιτητικών  Συλλόγων Ιταλίας (Ο.Ε.Φ.Σ.Ι.). Εκλεγμένο μέλος του Κεντρικού  Συμβουλίου (από το Α΄ Συνέδριο της ΠΑΣΠ τον Απρίλη 1976), μέλος της Τριμελούς Πανελλήνιας Γραμματείας της ΠΑΣΠ.  Συμμετέχει σε πρωτοβουλίες πολιτών, Επιτροπές και Συλλόγους.  Έχει συγγράψει τα βιβλία: «Η σκοτεινή πλευρά του ήλιου», εκδ.Οδυσσέας, μαρτυρία, 1989, «Βροχή στη Δαλματία, καφές στο Τίτογκραντ»,νουβέλα, α΄έκδοση Δελφίνι,1997, β΄έκδοση εκδόσεις Αντίκτυπος,2006, «Ευρώπη των σχισμών»,διηγήματα, εκδ.Ϊνδικτος 2002, «2017-Η Ελλάδα υπό Νέο-Οθωμανική κατοχή», Εναλλακτικές εκδόσεις,2009, “Αιθιοπία (Αβησσυνία):  Ένα μικρό Βυζάντιο στο Κέρας της Αφρικής”, “Γόρδιος” 2016.  Έχει συμμετοχή στα συλλογικά έργα: «Η ελληνική Ουτοπία», Εναλλακτικές εκδόσεις και Αιγαίον,1993, «Vivere Pericolosamente.26 ιστορίες από την Ιταλία», «Έξι χρόνια κωμωδίας», «Κεφαλονίτες και Ιθακήσιοι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973», Αργοστόλι 2009.Γράφει άρθρα γνώμης, σχόλια, βιβλιοκριτική, επιφυλλίδες σε περιοδικά και εφημερίδες. Έχει εκδώσει περιοδικό Κόμικς («Πωλέτ»,1980). Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «Παρόν», των περιοδικών «Άρδην», “Ρήξη”, «Μανιφέστο», και άλλων τοπικών περιοδικών και εντύπων.
σελ. 25
e-Δίαυλος
|
Γεώργιος ΖΑΡΚΑΔΑΣ-ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ 

No Replies to "Ιταλία-Ε.Ε.: νέο σκηνικό"